ျပည္တြင္း ဘေလာ့ဂါ ၊ ျပည္ပမီဒီယာ ႏွင့္ လက္႐ွိ အေျခအေန

ကၽြန္ေတာ္တို႕ အခုတေလာ ဘာမွ မျဖစ္သလိုသာ ေန ေနၾကတာပါ။ ဘာျဖစ္ေနလဲဆိုတာကို အားလံုးသိၾကမွာပါ။ ကၽြန္ေတာ့္အေနနဲ႕ ကၽြန္ေတာ့္ရဲ႕ သေဘာထားကိုေျပာဖို႕ အမ်ားၾကီး စဥ္းစားခဲ့ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဖြသလို ျဖစ္မွာစိုးလို႕ မေျပာခဲ့ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ေျပာဖို႕ လိုမယ္ထင္လို႕ ေျပာပါရေစ။

ပထမဆံုး ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ျပည္တြင္း ဘေလာ့ဂါေတြပါ။ ဘေလာ့ဂါေတြ ဘာေၾကာင့္ ဘေလာ့ဂ္ေရးၾကသလဲဆိုတာ တစ္ေယာက္နဲ႕ လြတ္လပ္စြာ အျမင္ ကဲြလဲြႏုိင္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ႏိုင္ငံေရးတို႕၊ ကၽြန္မကေတာ့ လူမႈေရးတို႕၊ က်ဳပ္တိုိ႕ကနည္းပညာအေၾကာင္းတို႕၊ ငါကေတာ့ကုိယ္ေရးကိုယ္တာတုိ႕ ၾကိဳက္သလိုသာေျပာပါ။ ေျပာလို႕ရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေသခ်ာတာကေတာ့ ကိုယ္ေရးခ်င္တာကို ကိုယ္ေရးတာပါ။ ဘယ္သူရဲ႕ လႊမ္းမိုးမႈ၊ ေလာင္းရိပ္ကိုမွ မခံခ်င္လို႕ လြတ္လပ္တဲ့ ဘေလာ့ဂ္ကို ေရးေနၾကတာပါ။


ဘေလာ့ဂ္နဲ႕ ပတ္သတ္လို႕ကေတာ့ ဘယ္သူ ဘာေျပာေျပာ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္ေရးခ်င္တာကို ေရးတာပါ။ ျပည္တြင္းဘေလာ့ဂါေတြမွာ ႏိုင္ငံေရးရယ္လို႕ ပီပီျပင္ျပင္ ေရးေနတဲ့သူ ကၽြန္ေတာ္လည္း မေတြ႕မိပါဘူး။ အမွန္အတုိင္း ေျပာရရင္ေတာ့ အျပင္မွာေတာ့ ေျပာခ်င္ေျပာၾကမွာေပါ့။ ဒါကေတာ့ လဘက္ရည္ဆုိင္ထုိင္ရင္းလည္း ေျပာေနၾကတာပဲဆိုေတာ့ မထူးဆန္းပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ ငါတို႕ ဘေလာ့ဂါေတြကို ဒီလို လုပ္လိုက္ရင္ ဒီလို လုပ္ၾကမယ္ဆိုတာ ဘယ္သူေတြဆီက ဘယ္လို လာတဲ့ စကားလဲဆိုတာ ေမးခြန္း အမ်ားၾကီး ထုတ္ဖို႕႐ွိပါတယ္။ အခု ျပည္ပမီဒီယာေတြမွာ ဘေလာ့ဂါေတြက ေျပာသလိုလိုနဲ႕ တက္ေနတဲ့ သတင္းေတြကို ေျပာစရာ႐ွိပါတယ္။ ကိုေနဘုန္းလတ္ကို ဘေလာ့ဂ္လုပ္လို႕ အဖမ္းခံရသလို ေျပာေနၾကပါတယ္။ ဘာလို႕ ႏုိင္ငံေရးနဲ႕ဘေလာ့ဂ္ကို အတင္းေရာေထြးေအာင္ လုပ္ေနရတာလဲ။

ျပည္ပ မီဒီယာေတြကို အမွန္အတုိင္းေျပာရရင္ ကၽြန္ေတာ္ အပါအ၀င္ လူအေတာ္မ်ားမ်ားက မရမက ၀င္ဖတ္ၾကျပီး သတင္းေတြ ဖတ္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကိုယ္တုိင္ မိုးလံုးျပည့္မုသာ၀ါဒီဆိုတာကို မေန႕တေန႕က အထိ ဟာသလို သေဘာထားခဲ့တာပါ။ ဒါေပမယ့္ အခုအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ ဘယ္မီဒီယာကို အျပည့္အ၀ ယံုၾကည္ပါသလဲဆိုရင္ ဘယ္မီဒီယာကိုမွ မယံုၾကည္ပါဘူး။ ယံုၾကည္ေလာက္စရာ၊ စိတ္ခ်ေလာက္စရာ မီဒီယာကို ဘယ္မွာမွ မေတြ႕ႏုိင္ပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ဆိုလိုတာက ျပည္တြင္း ျပည္ပ အားလံုးကို ဆိုလိုတာပါ။ ဘယ္သူ ဘယ္၀ါ ေျပာစရာ မလိုေလာက္ေအာင္ကို အားလံုးလိုလိုဟာ ၀ါဒမိႈင္းေတြ တုိက္ေနၾကတာပါ။ ေလာေလာဆယ္ သတင္း မီဒီယာနဲ႕ မပတ္သတ္ပဲ အရင္တစ္ခ်ိန္တုန္းက ပတ္သတ္ခဲ့ဘူးတဲ့သူေတြက အစ သတင္းတစ္ခုကို သတင္းအတုိင္းမဟုတ္ပဲ ကိုယ္တစ္ေယာက္တည္း ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္ကုိ ေထာက္ပ့ံသူေတြရဲ႕ ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္ကို အေထာက္အကူျဖစ္ေအာင္ ေရးေနၾကတာ အထင္အ႐ွားပါ။

ကိုေနဘုန္းလတ္ဟာ ဘာအေၾကာင္းနဲ႕ အထိန္းသိမ္းခံထားရတယ္ဆိုတာ ဘယ္သူမွ အတိအက် မသိေသးခင္မွာ ဘေလာ့ဂ္ေၾကာင့္လို႕ ဘာေၾကာင့္ စြပ္စဲြေနၾကတာလဲ။ ျပည္တြင္းက ဘေလာ့ဂါေတြကို အေနအစားက်ပ္ေအာင္ လုပ္ေနၾကတာလား။ ျပည္တြင္းဘေလာ့ဂါေတြ အသစ္အသစ္ ထြက္မလာရဲေအာင္ လုပ္ေနၾကတာလား။ ႐ွိျပီးသား ဘေလာ့ဂါေတြ ဆက္မလုပ္ရဲေအာင္ လုပ္ေနတာလား။ အေၾကာင္းအရာေတြကို ေရာေထြးသြားေအာင္ မလုပ္ၾကပါနဲ႕။ ခင္ဗ်ားတို႕လို ဟုိအေ၀းကေန ေဘးတီးေနတဲ့သူေတြေၾကာင့္ ဘာအေၾကာင္းမွ ထူးျပီး ေကာင္းလာစရာမ႐ွိဘူး။ အက်ိဳးယုတ္ဖို႕ပဲ ႐ွိတယ္။

တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ၀ိုင္းေျပာလို႕ အထဲကလူ ပိုဆိုးသြားရင္ ၊ အျပင္ကလူေတြ ထပ္ျပီး ဒုကၡမ်ားသြားရင္ ခင္ဗ်ားတို႕ ပေယာဂ ကင္းတယ္လို႕ မထင္နဲ႕။ အဲဒီေလာက္မွ မစဥ္းစားတတ္ရင္ ဒီအလုပ္ေတြကို ဆက္မလုပ္နဲ႕။ ကိုယ္လုပ္တဲ့ အလုပ္က တစ္ဘက္သားကို ေစတနာနဲ႕ ေကာင္းေစခ်င္တာလား။ အျပစ္လြတ္လား။ ကိုယ္နာမည္ၾကီးဖို႕ပဲလား။ ေသခ်ာစဥ္းစား။

လက္႐ိွအေျခအေနမွာ ျပည္တြင္းက အခ်ိဳ႕ဘေလာ့ဂါေတြ ဘယ္သူေတြရဲ႕ မိႈင္းမိေနသလဲ။

လက္႐ွိအေျခအေနမွာ ျပည္ပက အခ်ိဳ႕ေသာမီဒီယာေတြ ဘယ္လမ္းေၾကာင္းကို ေမာင္းသြင္းေနသလဲ။

လက္႐ွိအေျခအေနမွာ ဘာလုပ္သင့္သလဲ။ ဒါမွမဟုတ္ ဘာမလုပ္သင့္ဘူးလဲ။

ျပည္ပမီဒီယာေတြကေတာ့ ေအာ္ေနဦးမွာပဲ။ ဟုတ္တယ္မို႕လား။ ခင္ဗ်ားတို႕လည္း ဖတ္ရင္းေသခ်ာ စဥ္းစား။ ခင္ဗ်ားတို႕ ထမင္းတစ္လုပ္စားရဖို႕အေရး ဘေလာ့ဂ္ေတြ၊ ဘေလာ့ဂါေတြကို လာျပီး အသံုးမခ်နဲ႕။ လက္႐ွိေတြကလည္း ဘေလာ့ဂ္ကို အသံုးခ်၊ အတုိက္အခံေတြကလည္း ဘေလာ့ဂ္ကို အသံုးခ်နဲ႕ ဘေလာ့ဂ္ေတြလည္း စစ္ေျမျပင္လံုးလံုးျဖစ္ေနျပီ။ ေနာက္ဆံုးေတာ့ ဘယ္သူမွ အယံုအၾကည္ခံရလိမ့္မယ္ မထင္နဲ႕။ ဘယ္ဘက္ကိုမွ ေလးစားစရာ မျမင္ေတာ့ဘူး။

လက္႐ွိအခ်ိန္မွာ ဘယ္သူ ေကာင္းသလဲ၊ မေကာင္းဘူးလဲဆိုတာ ေျပာစရာ မလိုေလာက္ေအာင္ကို ႐ွင္းျပီးသားပါ။ ဘယ္သူေတြ ဘယ္ေလာက္ထိ ေအာက္တန္းက် မိုက္႐ိုင္းတယ္ဆိုတာ တစ္ကမၻာလံုး သိျပီးသားပါ။ အဲဒါကို ခင္ဗ်ားတို႕ က်ဳပ္တို႕က ပါးပါးနပ္နပ္မ႐ွိပဲ ကေလးအေတြးေတြနဲ႕ လုပ္တဲ့သူကလုပ္၊ ငါတို႕အတြက္ ခြင္၀င္ပဟဲ့ဆိုျပီး ဖြတဲ့သူက ဖြ လုပ္ေနလုိ႕ကေတာ့ ခင္ဗ်ားတို႕ က်ဳပ္တို႕ ျဖစ္ခ်င္တာေတြ၊ ျဖစ္သင့္တာလို႕ ထင္တာေတြနဲ႕ အေ၀းၾကီး ေ၀းေနဦးမွာပဲ။

ၾကိဳေျပာထားရရင္ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘယ္သူ႕ဘက္က ဘယ္၀ါ့ဘက္က လာမေျပာနဲ႕။ ဘယ္ဘက္ကမွ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ကၽြန္ေတာ္ မွန္တယ္ထင္တဲ့ဘက္ကေနမွာပဲ။ ဘယ္သူ႕ ေလာင္းရိပ္ေအာက္မွာမွ ေနမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဘယ္အဖဲြ႕အစည္းကိုမွ အမွန္ဆံုး၊ အေကာင္းဆံုးလို႕ လက္ခံထားတဲ့သူ မဟုတ္ဘူး။


----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ကိုုမ်က္လံုးဘေလာ့ဂ္မွာ ဖတ္ရႈရတာေလးကို မွ်ေ၀ေပးထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ အားလံုးေတြးဆဆင္ျခင္ၾကည့္ေစလိုပါတယ္။ ျပည္တြင္းမွာရွိေနတဲ့ လူငယ္ေတြရဲ႕အေျခအေန။ သူတို႕ရဲ႕ခံစားမႈ။ သူတို႕ရဲ႕ယံုၾကည့္ခ်က္။ သူတို႕ရဲ႕ ခံယူခ်က္ေတြကို ဒီပုိ႕စ္ကေလးကေန တဆင့္ ျမင္ေတြ႕ႏိုင္ပါတယ္။ ၾကည့္တတ္မယ္ဆိုရင္ေပါ့ေလ။ ကိုမ်က္လံုးရဲ႕ပို႕စ္ဟာ ျပည္တြင္းမွာရွိေနတဲ့ လူငယ္အမ်ားစုရဲ႕ ခံစားခ်က္ေတြကို ကိုယ္စားျပဳတယ္လို႕ ယူဆတဲ့အတြက္ ကူးယူေဖာ္ျပရျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ ကိုမ်က္လံုးကို ေက်းဇူးအမ်ားႀကီးတင္ပါတယ္။ ဒီပို႕စ္ေလးအေၾကာင္းအီးေမးလ္ပို႕လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းကိုလည္းေက်းဇူးတင္ပါတယ္။

ေရႊဘိုသား

ေနဘုန္းလတ္သို႔ ….

ဘေလာ့ဂ္ဂါေမာင္ႏွမေတြအၾကား ခ်စ္ခင္ရင္းႏွီးစြာ စေနာက္ၾကရင္း "ၿမိဳ႕စားႀကီးေနဘုန္းလတ္" လို႔ နာမည္တြင္ခဲ့တဲ့သူ။ မႏွစ္က ဒီလုိေန႔မွာပဲ "လြတ္က်ခဲ့တဲ့ျမိဳ႕ေတာ္" ဘေလာ့ဂ္ေလးကို သူကိုယ္တိုင္ အသက္သြင္းခဲ့တယ္။ ဒီေန႔ ေတာ့ တစ္ႏွစ္တင္းတင္း ျပည့္သြားျပီေပါ့။ မွတ္မွတ္ရရ သူ ့ ဘေလာ့ဂ္မွာ ပထမဆံုးတင္လိုက္တဲ့ ပို႔စ္နာမည္ကလည္း "လြတ္က်ခဲ့တဲ့ျမိဳ႕ေတာ္" တဲ့။
လက္ေတြ႔ဘဝမွာ သူလြတ္က်ခဲ့တဲ့ စာေရးဆရာ၊ ဒါမွမဟုတ္ အႏုပညာသမားဆိုတဲ့ အမည္နာမေတြအတြက္ သူ ့ဘေလာ့ဂ္ဟာ သစၥာရိွတဲ့ လူယံု၊ အစြမ္းထက္တဲ့ လက္နက္၊ အရိပ္ေကာင္းတဲ့ ေညာင္သစ္ပင္လို အသံုးေတာ္ခံခဲ့တယ္။ ရက္ေပါင္း ၃၆၅ ရက္အတြင္းမွာ သူ ့ျမိဳ႕ေတာ္က စာေကာင္းစာသန္႔ ၁၂၂ ပုဒ္ ေမြးထုတ္ေပးခဲ့ျပီးၿပီ။ ဒီစာေတြေၾကာင့္ ဖတ္သူေတြအတြက္ သုတပန္းေတြ လန္းလာခဲ့တယ္ ၊ ရသလမ္းေတြ ဆန္းလာခဲ့တယ္ ၊ ပညာမီးေတြ လင္းပလာခဲ့တယ္ ။ သူကေတာ့ သတိထားမိခ်င္မွ ထားမိလိမ့္မယ္။
ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြ အတြက္ ပထမဆံုးဆိုတဲ့ စကားလံုးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ သူနဲ႔ လြတ္က်ခဲ့တဲ့ျမိဳ႕ေတာ္လည္း ရင္းနွီးကၽြမ္း၀င္ခဲ့တယ္္။ ဘေလာ့ဂ္ပို႔စ္ေတြကို ပထမဆံုး ပံုႏွိပ္မယ့္စာအုပ္အတြက္ တက္တက္ၾကြၾကြနဲ႔ သူ အစြမ္းကုန္ႀကိဳးစားခဲ့တယ္။ စာအုပ္ကိစၥ ေဆြးေႏြးပြဲတိုင္းကိုု မပ်က္မကြက္တက္ေရာက္ခဲ့သူဟာလည္း သူ တစ္ဦးတည္း ရိွခဲ့တယ္။ ေနာက္ျပီး ရန္ကုန္မွာ ပထမဆံုးက်င္းပခဲ့တဲ့ Blog Day Seminar အတြက္လည္း သူ ပါ၀င္ခဲ့တယ္။ MRTV4 နဲ႔ အျခားေသာ မီဒီယာေတြအၾကားမွာ ဘေလာ့ဂ္ေလာက အေၾကာင္းကို သူခ်ျပရဲခဲ့တယ္။ ေဝဖန္မႈေတြကို လက္ခံခဲ့တယ္။ ေမးခြန္းေတြကို အျပံဳးနဲ႔ ေျဖၾကားေပးႏိုင္ခဲ့တယ္။
ျမန္မာဘေလာ့ဂ္ဂါရပ္၀န္းမွာ ဓေလ့ထံုးတမ္းတစ္ခုရိွတာက ဘေလာ့ဂ္တစ္ခု ဒါမွမဟုတ္ ဘေလာ့ဂ္ဂါတစ္ေယာက္ရဲ႕ အထိမ္းအမွတ္ေန႔ေတြမွာ အထူးေရးသားတဲ့ ပို႔စ္ေတြ တင္တတ္္ၾကတယ္၊ သူငယ္ခ်င္းေတြက လာႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္၊ Comment ေတြ ခ်ီးျမွင့္ၾကတယ္။
ဒီေန႔ သူ ့ရင္နဲ႔ တည္ထားတဲ့ ျမိဳ႕ေတာ္ၾကီး တစ္ႏွစ္ျပည့္တယ္။ ခုလိုအခ်ိန္မွာ သူသာ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ေရးသားခြင့္ရမယ္ဆိုရင္ သူ႕ဘေလာ့ဂ္အတြက္ အထိမ္းအမွတ္ပို႔စ္တင္မယ့္ အစီအစဥ္ရိွမယ္ဆိုတာ အေသအခ်ာပဲ။ ဒါေပမယ့္ သူ … ဘယ္မွာလဲ ။ သူေရးမယ့္ ပို႔စ္မွာ Comment ေရးဖို႔ ဘေလာဂါ့ရပ္၀န္းက သူငယ္ခ်င္းေတြ သူ႔ရဲ႕ စာဖတ္ပရိသတ္ေတြ ေမွ်ာ္လင့္တႀကီး ေစာင့္ေနၾကတယ္။ " ျမိဳ႕စားၾကီး " လို႔ စေနာက္ၾကဖို႔ ေစာင့္ေနၾကတယ္ … ဇန္နဝါရီ ၂၉ ကတည္းက ေျခာက္ေသြ႕ေနခဲ့ရတဲ့ သူ ့ျမိဳ႕ေတာ္မွာ အျပံဳးေတြနဲ႔ ဖုံးလႊမ္းေနေစခ်င္တာ … ရယ္သံေတြနဲ႔ စည္ညံေနေစခ်င္တာ … ဒါေတြအတြက္ အားလံုးက ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနဆဲပါ ..။
ဘေလာ့ဂ္ဂါေတြကို ခ်စ္ၾကည္ေစခ်င္တဲ့ သူ႕အတြက္၊ လူငယ္ေတြကို ေကာင္းေစခ်င္တဲ့ သူ ႔အတြက္၊ တိုင္းျပည္ကို တကယ္ခ်စ္တဲ့ သူ ့အတြက္ ေဘးဒုကၡဆိုတာ ျမဴတစ္မႈန္စာေတာင္ က်ေရာက္မလာေစဖို႔ ဘေလာဂါ့ရပ္၀န္းမွ ညီအကိုေမာင္နွမအားလံုးက ဒီအမွတ္တရ ပို႔စ္ေလးနဲ႔ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္။

ျပည္တြင္းနာ

ေအာင္သူၿငိမ္း
ေအာက္တုိဘာလ ၉ ရက္၊ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္။

ျမန္မာျပည္သူမ်ား အေတာ္မ်ားမ်ားတြင္ စိတ္ဒဏ္ရာ ရသြားၾကသည္။ အမာရြတ္ ထင္ေစႏိုင္ေလာက္သည့္ စိတ္အတြင္း ဒဏ္ရာမ်ဳိး ျဖစ္သည္။ ၁၉၈၈ ခုႏွစ္ အစုအျပံဳလိုက္ လူသတ္ပြဲမ်ား၏ ဒဏ္ရာ ဒဏ္ခ်က္မ်ားက ေသြးမတိတ္ေသး။ ၂၀၀၃ ခုႏွစ္ ဒီပဲယင္း အစုအျပံဳလိုက္ လူသတ္ပြဲမ်ား၏ ဒဏ္ရာ ဒဏ္ခ်က္မ်ားက ေသြးစိမ္းရွင္ရွင္။ ေနာက္ထပ္ ဒဏ္ရာဒဏ္ခ်က္မ်ား ရေစခဲ့ျပန္သည္။ ဤတႀကိမ္တြင္ေတာ့ အေတာ္ ကုစားရန္ ခက္ပါလိမ့္မည္။ အမ်ဳိးသား ျပန္လည္ ရင္ၾကားေစ့ေရးတို႔၊ ျပန္လည္ သင့္ျမတ္ေရးတို႔ ေျပာေနၾကေသာ္လည္း ဤတႀကိမ္တြင္ေတာ့ အစစ္အမွန္ ျပန္လည္ ေပါင္းစည္းႏိုင္ရန္ အေတာ္ အခ်ိန္ယူၾကရေတာ့မည္ ျဖစ္သလို၊ ပ်က္ျပားသြားၿပီ ျဖစ္ေသာ ယံုၾကည္မႈ တည္ေဆာက္ေရး အတြက္လည္း ႏိုင္ငံတခု၊ လူမႈ အဖြဲ႔႔အစည္းတခု အေနျဖင့္ အေတာ္ ရုန္းကန္ႀကိဳးပမ္း ၾကရပါဦးေတာ့မည္။

(Trauma) ဟု ေဆးပညာရပ္အားျဖင့္ ေခၚဆိုၾကေသာ စိတ္တြင္းနာ၊ သို႔မဟုတ္ စိတ္ဒဏ္ရာသည္ လူတဦးခ်င္းအဖို႔ပင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ရင္ဆိုင္ ရုန္းကန္ၾကရေသာ ျပႆနာ ျဖစ္ပါသည္။ လူတဦး၏ စိတ္တြင္း ဒဏ္ရာမ်ား ကုသႏိုင္ေရး အတြက္ပင္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အခ်ိန္ေပးၾကရသည္။ အခ်ဳိ႕ ပညာရွင္မ်ားက ၇-ႏွစ္မွ ၁၅-ႏွစ္တိုင္တိုင္ အခ်ိန္ယူၾကရသည္ဟု ဆိုၾကပါသည္။ ကဗ်ာဆရာႀကီး ဦးတင္မိုးက သူ၏ ကဗ်ာတပုဒ္တြင္ ျမန္မာျပည္၏ အေျခအေနႏွင့္ ပတ္သက္၍ "ျပည္တြင္းနာ" ဟု သံုးႏႈံးခဲ့ဖူးသည္ကို က်ေနာ္ မွတ္မိေနပါသည္။ သူက ကပ္သေဘာ၊ အေထြေထြ အက်ပ္အတည္း သေဘာကို ေျပာသည္ ျဖစ္ႏိုင္ပါသည္။ က်ေနာ္၏ ယူဆခ်က္ကေတာ့ ဤ "ျပည္တြင္းနာ" ဟူေသာ စကားလံုးတြင္ပင္ စိတ္ခံစားခ်က္ သေဘာမ်ားလည္း ပါဝင္ေနသေယာင္ ထင္မွတ္မိပါေတာ့သည္။ လူတဦးခ်င္း၏ စိတ္ဒဏ္ရာမ်ား ေပါင္းစည္းမိေသာအခါ၊ ကပ္ေဘးဒုကၡ၊ အက်ပ္အတည္းမ်ား၊ စစ္ႀကီးမ်ား၊ အဖ်က္အဆီး ေဘးဆိုးႀကီးမ်ား ၾကံဳေတြ႔ရေသာအခါ လူမႈအဖြဲ႔အစည္း တခုလံုး စိတ္ ဒဏ္ရာ ခံစားရတတ္ပါသည္။ က်ေနာ္ကေတာ့ ၁၉၈၈၊ ၂၀၀၃ ဒီပဲယင္း၊ ၂၀၀၇ သံဃာမ်ား၏ ကံေဆာင္ပြဲ ၿဖိဳခြင္း ႏွိမ္နင္းမႈ မ်ားသည္ က်ေနာ္တို႔ လူမႈအဖြဲ႔ႀကီး တခုလံုးအတြက္ တခုအေပၚ တခုဆင့္၍ စိတ္ဒဏ္ရာမ်ား အနာေဖး မတက္ႏိုင္ခင္၊ ေနာက္ထပ္ နာက်ဥ္ ေစျပန္ခဲ့ၿပီဟု ျမင္ေနမိပါေတာ့သည္။

ဤသို႔ စိတ္ဒဏ္ရာ ရေစေလာက္ေအာင္ ၾကံဳရေသာ အေျခအေနမ်ဳိးတြင္ ထိုသူတဦး၏ လံုျခံဳမႈႏွင့္ ပတ္သက္ေသာ က်ေနာ္တို႔၏ ယံုၾကည္ထားခ်က္ကို အေျခခံ ေဖာင္ေဒးရွင္းမွ စ၍ ဆြဲလႈပ္ ခံလိုက္ရပါသည္။ တနည္းဆိုရေသာ္ ယံုၾကည္ ထားေသာအရာ ကိစၥမ်ားလည္း ၿပိဳကြဲ ေၾကမြ သြားရပါေတာ့သည္။ ထို႔အျပင္ စိတ္ဒဏ္ရာရလွ်င္ လူအမ်ားသည္ ဤဒဏ္ရာ ေျပေပ်ာက္ေစေၾကာင္း အတြက္ နည္းလမ္းမ်ားစြာျဖင့္ တုံ႔ျပန္ တတ္ၾကပါသည္။ ဥပမာအားျဖင့္ - မိမိ စိတ္တြင္း ခံစားခ်က္ကို ေျဖသိမ္႔ႏိုင္ေရးအတြက္ အရက္ေသာက္ ထြက္ေပါက္ ရွာၾကျခင္းမ်ား၊ အိမ္ျပန္လာေသာအခါ မိန္းမရိုက္၍ အိမ္တြင္း အႏိုင္က်င့္ ႏွိပ္စက္မႈမ်ား၊ အျခားနည္းေပါင္းစံုျဖင့္ လြဲမွား မူမမွန္စြာ ေျဖရွင္း ၾကသည္မ်ားလည္း ေတြ႔ရတတ္ပါသည္။ ဤ တုံ႔ျပန္ပံု လုပ္ငန္းမ်ဳိးကို Coping mechanism ဟု ေခၚၾကပါသည္။

ႏိုင္ငံအမ်ားတြင္လည္း ဤသို႔ လူမႈ အဖြဲ႔အစည္းႀကီး တရပ္လံုး စိတ္ဒဏ္ရာ ရေစေသာ ျဖစ္ရပ္မ်ား ၾကံဳခဲ့ၾကရဖူးပါသည္။ ဥပမာ- အေမရိကန္ ျပည္ေထာင္စု ဆိုလွ်င္ ျပည္တြင္းစစ္၏ သမိုင္းေၾကာင္းကို ေျပာ၍ မဆံုးေသးသကဲ့သို႔၊ ဒုတိယ ကမၻာစစ္ ကို ၾကံဳခဲ့ရေသာ မ်ဳိးဆက္မ်ားက ရန္-ငါ (အျဖဴ သို႔မဟုတ္ အမဲ) စသည့္ အေတြးမ်ားႏွင့္ စစ္ေအး တိုက္ပြဲကို ဆက္ခဲ့ၾကေၾကာင္းလည္း ေလ့လာသူမ်ားက ဆိုၾကပါသည္။ ထို႔အျပင္ စက္တင္ဘာ ၁၁ (September 11) သည္ အေမရိကန္ လူထု အမ်ားအတြက္ စိတ္ဒဏ္ရာ အႀကီးအက်ယ္ ရေစခဲ့ေသာ ကိစၥပင္ ျဖစ္သည္။ ဤစက္တင္ဘာ ၁၁ တိုက္ခိုက္မႈေၾကာင့္ ေနာက္ဆက္တြဲ တုံ႔ျပန္လာပံု ဆိုးက်ဳိးမ်ားကို မိမိတို႔ ေတြ႔ၾကံဳ ခံစားေနၾကရၿပီ ျဖစ္ပါသည္။ အေမရိကန္ လူထုမ်ား၏ အစြန္းေရာက္ မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ဓါတ္ကို ပိုမို ျပင္းထန္ေစသကဲ့သို႔ အျခားေသာ လူမႈ အခြင့္အေရး၊ စစ္၊ ကမၻာ့ ဆက္ဆံေရး မ်က္ႏွာစာမ်ားတြင္ မ်ားစြာ အက်ဳိး သက္ေရာက္ေစခဲ့ပါသည္။

အခ်ဳိ႕ လူမႈ အဖြဲ႔အစည္းမ်ားတြင္လည္း စိတ္ဒဏ္ရာ ရေစေသာ ျဖစ္ရပ္မ်ား ၾကံဳၾကရဖူးပါသည္။ နာဇီမ်ား၏ အစုလိုက္ အျပံဳလိုက္ ဂ်ဴးမ်ားကို လက္စတုန္း သုတ္သင္မႈသည္ လူမႈအဖြဲ႔အစည္း တခုလံုးကို ထိခိုက္ ေစခဲ့သကဲ့သို႔၊ ပါလက္စတိုင္း ျပည္သူမ်ား၏ ႏိုင္ငံမဲ့ တြန္းပို႔ ခံရေသာ အေျခအေန၊ ဒုကၡ သံသရာမ်ားကလည္း လူမႈ အဖြဲ႔အစည္းကို ဝါးအစည္းေျပေစ သကဲ့သို႔၊ တဖက္တြင္လည္း အစြန္းေရာက္ အယူအဆမ်ား ထြက္ေပၚလာေစပါသည္။ အၾကမ္းဖက္မႈမ်ား အေၾကာင္း ေလ့လာၾကသူမ်ားက ထိုလူမႈ အဖြဲ႔အစည္း၏ ေကာက္ယူ ေမြးစားထားေသာ စိတ္ဒဏ္ရာ (chosen trauma) မ်ား အေၾကာင္းကိုလည္း အက်ယ္တဝင့္ ေလ့လာ ဖူးခဲ့ၾကပါသည္။

ယခုေတာ့ ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပေနၾကေသာ သံဃာမ်ားကို လမ္းမလယ္ေခါင္ ရက္ရက္စက္စက္ ပစ္ခတ္ ေခ်မႈန္း ေနပံုမ်ားကို ျမင္ေတြ႔ခဲ့ၾကရသည္။ ေျပာရမည္ဆိုလွ်င္ ၂၀၀၇ စက္တင္ဘာလ သံဃာမ်ားႏွင့္ ဆႏၵျပ ျပည္သူမ်ားကို ရက္ရက္စက္စက္ ၿဖိဳခြဲေခ်မႈန္းမႈသည္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၏ စက္တင္ဘာ (၁၁) Burma September 11 ဟု တင္စားလွ်င္ မမွားႏိုင္ပါ။ ထစ္ကနဲရွိ စစ္တပ္ အားကိုး၊ လက္နက္ အားကိုးျဖင့္ ဖိနင္း ေခ်မႈန္းလိုသည့္ အာဏာရွင္မ်ား၏ ေဒါသ၊ အမ်က္ မာန္မာနမ်ားကို ျမင္ေတြ႔လိုက္ၾကရသည္။ ထို႔အျပင္ တဖက္သတ္ ေျပာဆို ဝါဒ ျဖန္႔ခ်ိေနမႈမ်ား ကလည္း၊ ထပ္မံ ေစာ္ကားသကဲ့သို႔ ရွိေနေစသည္။ သံဃာမ်ားက ဆိုခဲ့သကဲ့သို႔ ေမတၱာဓါတ္ အားနည္းသည့္ အျပဳအမူမ်ား၊ ရုန္႔ရင္း ၾကမ္းတမ္းမႈမ်ား ကလည္း ဆက္လက္ သည္းညည္း မခံႏိုင္စရာ။ လူအမ်ား၏ ကိုးကြယ္ ယံုၾကည္မႈ ဘာသာေရး အေျခခံကိုပါ ရိုက္ခ်ဳိး ေၾကမြ ေစသကဲ့သို႔ ျဖစ္ေစခဲ့သည္။

သမိုင္းအရလည္း စိတ္နာက်ည္းစရာမ်ားက အႀကိမ္ႀကိမ္၊ ၁၉၆၂ ေက်ာင္းသားသမဂၢ အေဆာက္အဦးကို ၿဖိဳခဲ့သည္။ ဦးသန္႔ အေရးအခင္းတြင္ ေသြးေခ်ာင္း စီးခဲ့ရသလို၊ ၁၉၇၀ ခုႏွစ္ အလုပ္သမား ဆႏၵျပပြဲမ်ားကိုလည္း ပစ္ခတ္ ေခ်မႈန္းခဲ့သည္။ ၁၉၈၈၊ ၂၀၀၃၊ ၂၀၀၇ ေသြးေခ်ာင္း စီးရမႈမ်ားက ျမန္မာ့ လူ႔အဖြဲ႔အစည္း အတြက္ မေမ့ႏိုင္စရာ အျဖစ္အပ်က္မ်ား ျဖစ္ေနသည္။ ထိုထက္ပို၍ ဆိုးသည္မွာ ၿငိမ္းခ်မ္းမႈကို လိုလားသည့္၊ ဗုဒၶဘာသာ ထြန္းကား၊ အေလးအျမတ္ ထားသည့္ လူမႈ အဖြဲ႔အစည္းဟု ဂုဏ္ယူေနၾကဆဲ ရဟန္း သံဃာမ်ားႏွင့္ သာသနာကို အဆိုးဝါးဆံုး ဖ်က္ဆီး ေခ်မႈန္းလိုက္မႈသည္ လူအမ်ားအတြက္ စိတ္ဒဏ္ရာကို ပို၍ နက္ရိႈင္း လာေစခဲ့ေတာ့သည္။

သံဃာမ်ား၏ ဆႏၵျပပြဲမ်ားကို အၾကမ္းဖက္ ေခ်မႈန္းေနစဥ္တြင္ ျပည္တြင္းမွ "သဲ" ဟူေသာ ကေလးမ တဦးႏွင့္ မိမိ ခ်က္တင္ စကားေျပာခြင့္ ရေနခဲ့ပါသည္။ သူေရာ၊ က်ေနာ္ပါ စိတ္လႈပ္ရွား ေနၾက၍ အေတာ္လည္း စိတ္ထိခိုက္ ေနၾကရပါသည္။ "ပစ္ေနပီ။ ပစ္ေနပီ။ လုပ္ၾကပါဦး" "ေသကုန္ၾကေတာ့မွာပဲ" တဖက္ ျမန္မာျပည္ဖက္မွ သူမ ရိုက္ပို႔လိုက္ေသာ စာသားမ်ား က်ေနာ္ ရရွိေနပါသည္။ သူမက ျပင္ပသို႔ အျဖစ္အပ်က္မ်ားကို တတ္ႏိုင္သမွ် သတင္း ေပးႏိုင္ေရးအတြက္ ႀကိဳးစား ကူညီေနသူသာ ျဖစ္ပါသည္။ မိမိႏွင့္ ယခင္ကလည္း မရင္းႏွီး၊ မကၽြမ္းဝင္ခဲ့ပါ။ "ေျပာေပးၾကပါဦး" "က်မတို႔လည္း ဘာမွ မတတ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး" သူမက အျဖစ္အပ်က္ အေသးစိတ္ကို ေပးပို႔ေနခ်ိန္တြင္ ခံစားခ်က္ကိုပါ က်ေနာ္ ထဲထဲဝင္ဝင္ ျမင္ေနရပါသည္။
က်ေနာ္လည္း မည္သို႔မွ် မကူညီႏိုင္ခဲ့ပါ။ က်ေနာ့ကိုယ္ က်ေနာ္လည္း ၁၉၈၈ အာဏာသိမ္းမႈ အၿပီး၊ ရန္ကုန္ ေဆးရံုႀကီးအနီး ရင္ခြဲရံုရွိ သူငယ္ခ်င္း အေလာင္းနားတြင္ နံရံကိုထု၊ မ်က္ရည္ေတြက် ငိုယိုေနေသာ လူငယ္ေလး တေယာက္ကို ျပန္ျမင္ေယာင္ ေနပါသည္။ ထိုသို႔ ငိုယိုေနခဲ့သူ လူငယ္ကေလးမွာ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ ျဖစ္ပါသည္။ ယခုေတာ့ ငိုယိုေနသူ ကေလးမ တဦး၏ အျဖစ္ကို က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ ေနာက္ထပ္ ျမင္ေတြ႔ေနရပါေတာ့သည္။

က်ေနာ္တို႔၏ စိတ္ဒဏ္ရာမ်ားက ပို၍ပို၍ နက္ရိႈင္း လာေစပါသည္။ က်ေနာ္ တေယာက္ထဲ မဟုတ္။ က်ေနာ္တို႔ လူမႈ အသိုင္း အဝိုင္းႀကီးေရာ၊ ေနာက္ထပ္ မ်ဳိးဆက္သစ္ လူငယ္မ်ားပါ ထပ္၍ စိတ္ဒဏ္ရာ သင့္ရျပန္ပါၿပီ။ ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ၿပီးႏိုင္ေတာ့ မည္နည္း။ မည္သည့္အခါမွ ေက်ေပ်ာက္ ႏိုင္ၾကပါေတာ့မည္နည္း။ မ်ဳိးဆက္မ်ား ဆင့္ခဲ့ၾကၿပီ ျဖစ္သည္။

စစ္အစိုးရကေတာ့ လူအနည္းစုကေလး၏ အံုႂကြမႈ၊ ေကာက္ရိုးမီးသဖြယ္ ပံုေဖာ္ေနပါသည္။ ေဒၚေအာင္ဆန္း စုၾကည္ကို ေတြ႔မည္ဟု အေပၚစီး မက္လံုး ေပးရံုေလာက္ျဖင့္ ၿငိမ္းေအးသြားေတာ့မည့္ ကိစၥဟု ထင္ေနပံုရပါသည္။ လူမႈ အဖြဲ႔အစည္း အတြင္း နက္နက္ရိႈင္းရိႈင္း ျဖစ္ေပၚေနခဲ့ေသာ စိတ္ဒဏ္ရာ အတြင္းေၾကကို ဤမွ်ေလာက္ျဖင့္ ေက်ပ်က္ေစလိမ့္မည္ မဟုတ္ ပါ။ က်ေနာ္တုိ႔၏ ယံုၾကည္မႈ အေျခခံ တခုလံုး ကိုင္လႈပ္ ခံလိုက္ရေသာ အေျခအေန၊ ကမၻာ့ ကုန္သြယ္ေရး ေမွ်ာ္စင္ႀကီး ၿပိဳက်ခဲ့ သလို အျပန္အလွန္ ယံုၾကည္မႈမ်ား ၿပိဳကြဲ ေျမေပၚ ပံုက်သြားရသည့္ အေျခအေနကို က်ေနာ္ ျမင္ေနရပါသည္။ ဤစိတ္ဒဏ္ရာ ဒဏ္ခ်က္မ်ားျဖင့္ က်ေနာ္တို႔ လူမႈ အဖြဲ႔အစည္းႀကီးက ကာလအတန္ၾကာ ဆက္လက္ ေလွ်ာက္လွမ္း ေနၾကရဦးေတာ့မည္ ျဖစ္ပါေတာ့သည္။

ေအာက္တိုဘာလ ၂၀၀၇ ခုႏွစ္။

ဆရာကိုေအာင္သူၿငိမ္း၏ေဆာင္းပါးကို မဇၹ်ိမသတင္းဌာန၀က္ဘ္ဆိုက္မွ ကူးယူေဖာ္ျပထားျခင္းျဖစ္ပါသည္။

က်ေနာ္ခ်စ္တဲ့ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ရဲ႕သေဘာထား

က်ေနာ့္ဘေလာ့ကိုလာရာက္ၾကည့္ရႈအားေပးသူတစ္ေယာက္က ေပးသြားတာပါ။ သူ႕နာမည္ကိုေျပာမသြားတဲ့အတြက္ မေဖာ္ျပႏိုင္တာကိုခြင့္လႊတ္ပါ။ ကိုယ္တိုင္ၾကည့္ရႈခ်င္ရင္လည္း ဒီ http://img43.imagevenue.com/img.php?image=04198_capture_122_1080lo.jpg ကေနၾကည္လို႕ရပါတယ္။
ေရႊဘိုသား

ဗ်ိဳ႕ဟစ္လို႕သာ ေအာ္လိုက္ခ်င္

ဘာမွလုပ္ခ်င္ကိုင္ခ်င္ စိတ္မ႐ွိတာလဲ ေတာ္ေတာ္ကို ၾကာေနပါၿပီ။ ပုဂၢလိက အဆင္မေျပ မႈေတြ ကလဲ တပံုတပင္။ တိုင္းေရျပည္ေရး ကလဲ ဘာမွခန္ ့မွန္လို ့မရတဲ့ ေခ်အေန။ တေန ့ တေန ့ရင္တမမ နဲ ့ Web Site ေတြၾကည္လိုက္ နီးစပ္ရာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ကို Gtalk ကေန လွမ္းေမးလိုက္ ။ စီဘံုး ေတြ လိုက္ဖတ္လိုက္နဲ ့။ အရင္ က ျမန္မာျပည္ထဲမွာ Internet ရေန ေတာ့ နည္းနည္းေတာ္ ေသးတယ္။ အခုရက္ပိုင္း MPT နဲ ့ TELE PORT ကလဲ အစိုးရကို သပိတ္ေမွာက္ လိုက္ေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ျပည္ထဲ နဲ ့အဆက္အသြယ္ ကျပတ္လို ့။(ဒီ သတင္း လဲ ခိုင္လံု တဲ့ သတင္းရပ္ကြက္ကပါပဲ။ ) လြမ္းေရးလဲခက္၊ တိုင္းေရးျပည္ေရး ကလဲခက္။ ေကာင္မေလးနဲ ့ဒီအခ်ိန္ေတြ ရင္ေတာင္ရီျပႏိုင္ပါ့ မလားမသိေတာ့ဘူး။ အိမ္ကို လဲ ေငြမလြဲ ႏိုင္။ တခါတေလလဲ ကိုယ့္ကိုကိုယ္တတ္သလိုလို နပ္သလိုလို နဲ ့ အျမင္ေတြ ဖလွယ္လို ့။ ဒီေန ့ေတာ့ က်ေနာ္ နဲ ့ရဲေဘာ္ရဲဘက္လို ့ေျပာရမလား ။ ေတေဖာ္ေပဘက္လို ့ ေျပာရမလား မသိတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက စာသံုးေစာင္ Forward လုပ္ေပးလိုက္တယ္ဗ်ာ။ အသံဖိုင္ ၈ ဖိုင္တြဲ နဲ ့။ က်ေနာ္လဲဘာေတြမ်ားလဲဆိုတဲ့ေမ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ ့ေပါ့။ ကုလအထူးကိုယ္စားလွယ္လို ့ေျပာတဲလူ ကလဲ ရန္ကုန္မွာ အန္တီဆု နဲ ့ေတြတယ္လို ့ CNN မွာလာသြားတဲ့ အခ်ိန္ မဟုတ္လား။ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ေမ်ာ္လင့္ခ်က္ေတြနဲ ့နားေထာင္လိုက္တာေပါ့။ အဲဒီမွာ စေတြ႕တာပဲ။
“ငါစစ္သားျဖစ္ တယ္.. ငါစစ္သားျဖစ္တယ္” ။
က်ေနာ့ စိတ္ထင္ ကုလကိုယ္စားလွယ္ ႀကီးမ်ား တပ္မေတာ္ရဲ႕့ ေစတနာအမွန္သိၿပီးတပ္ထဲေရာက္သြားၿပီလားေပါ့ေလ။ ေနာက္မွ သိလိုက္ပါတယ္။ တပ္မေတာ္ေခါင္းေဆာင္ႀကီးေတြ ကၫိွႏိုင္းဖို႕့လက္မခံေပမယ့္ ႏိုင္ငံတကာမွာ ပညာေတြ သင္ေနတဲ့ တပ္မေတာ္ေခါင္းေဆာင္ေလးေတြ က သေဘာထားေပ်ာ့ေျပာင္း ႐ွာတယ္။ ဘာေတြ ေျပာတယ္ ဆိုတာေဖာက္ သည္ခ်ပါရေစ။ ေျပာေကာင္းမဆို ေကာင္း အဲဒီ ဆရာေလးေတြ နဲ႕ၫိွရႏိႈင္းရမယ္ဆိုလဲ က်ေနာ္တုိ႔့ဘာေတြျပင္ ထာားရမယ္ဆိုတာ သိႏိုင္တာေပါ့ဗ်ာ။

က်ေနာ္တို ့ရဲ႕အရာ႐ွိမင္းက စစ္သားျဖစ္ေပမယ့္မ်က္ေစ့ စံုပိတ္မျငင္း ႐ွာပါဘူး။ ႏိုင္ငံဆင္းရဲ ေနတာကို လဲ လက္ခံပါတယ္။ တျခားတိုင္းျပည္ေတြ ဘာလို ့တိုးတက္တယ္ ဆိုတာလဲ
သူတို ့ေလ့လာ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေနပါတယ္။ ဟုတ္တယ္ေမးတဲ့ သူက မသိပဲနဲ႕ သြားေမးသကိုး။ နည္းနည္း ေတာ့ၾကာမွေပါ့။ ခုမွ ဆယ္စုႏွစ္ ၂ ခုပဲ ရွိေသတာကို ေမးတဲ့ ဆရာကတယ္ ေလာတာပဲ။ က်ေနာ္တို ့အရာ႐ွိမင္းေတြ က ကိုယ္ေနတဲ့ႏိုင္ငံအေၾကာင္းကို တီးမိေခါက္မိ ေအာင္ ေလ့လာထားတယ္။ မသိရင္မွတ္ထား ၾကပါ။ စင္ကာပူ တိုးတက္တာ စီမံကိန္းတစ္ခုထဲေၾကာင့္ ပါ။ အဲဒါလဲ စင္ကာပူ ႏိုင္ငံတည္ေထာင္ျပီး ၁၀ႏွစ္ေနာက္ပိုင္းမွာ တိုးတက္တာပါ။ စနစ္နာမည္ က ေရွက Human နဲ ့စပါတယ္ ၊ ေနာက္က စာလံုးႏွစ္လံုး ပါတယ္။ စင္ကာပူႏိုင္ငံ အလံတင္ တဲ့အခ်ိန္မွာ သယံဇာတ ဘာမွ မရွိလို ့အဲဒီ စီမံကိန္းကို သံုးတဲ့ အတြက္ ၁၀ ႏွစ္ေနာက္ပိုင္းမွ တိုးတက္လာတယ္။ စင္ကာပူလို ႏိုင္ငံေသးေသးေလး ေတာင္ႏွစ္ေလးဆယ္ ေလာက္ အခ်ိန္ယူျပီးလုပ္ေန ရတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံ က စင္ကာပူထက္ အဆ ၁၀၀ ေလာက္ၾကီးတဲ့ က်ေနာ္တို ့ႏိုင္ငံအတြက္ ဆို ႏွစ္ ေလးရာ ေလာက္အခ်ိန္ယူရ မယ္ဆိုပါလား။ ဘယ္လို တြက္လဲေတာ့မသိဘူးဗ်ာ။ ေတာ္ေသးတယ္ က်ေနာ္သာ ဆို ရင္ အတန္းပညာ သိပ္မ႐ွိေတာ့ ေလးေထာင္လို ့တြက္မိမွာ။

က်ေနာ္တို ့ဆရာေလးကလဲ ထပ္ေမးတယ္ ခင္ဗ်ာ။ “မင္းလို အရာ႐ွိေပါက္စေတာင္ ဒီေလာက္ သိေနတာ မင္းတို ့ဗိုလ္ခ်ဳပ္ၾကီးေတြ ဒီထက္ပိုသိမွာေပါ့ ။ အခုဘာလုပ္ေနတာလဲ” တဲ့။ က်ေနာ္ တို အရာ႐ွိမင္းက အရာ႐ွိအႀကီးအငယ္ ဘယ္လိုခြဲတယ္ဆို တာဘယ္လို စံေတြနဲ တိုင္းတာ ေလ့ ႐ွိသလဲ့ ဆိုတာကို ေျပာျပသြားတယ္။ - ာၿပိဳင္ခ်မယ္။ အရက္ၿပိဳင္ေသာက္မယ္။ ေဆးလိပ္ ၿပိဳင္ေသာက္မယ္။ စာတစ္ပုဒ္ကို ဘယ္နမိနစ္အတြင္း အၿပိဳင္ေျပာႏိုင္တယ္ ၿပိဳင္မလားတဲ့။ ေတာ္ေတာ္မလြယ္တဲ့ ကိစၥေတြပါ ။ စစ္တပ္မွ Army Rum ေတြ ထုတ္ေပးတဲ့ရည္႐ြယ္ခ်က္ ကို ခုမွသိရပါေတာ့တယ္။ ကို ယ့္ဆရာေရ ေနာက္တစ္ခါ ဖုန္းေခၚရင္ ဘယ္ရာထူးဆို အရက္၊ ေဆးလိပ္ ဘယ္ေလာက္ေသာက္ႏိုင္ရမယ္။ စာဘယ္ေလာက္ျမန္ျမန္အလြတ္ရရမယ္၊ ဟိုဟာ ဘယ္ႏွစ္ခါလုပ္ႏိုင္ ရမယ္ဆိုတာေလး ေမးေပးပါလား။ ကံေကာင္းလို ့ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ရာထူး အျပင္ ကေခၚရင္ ေျဖဖို ့ေလ့က်င့္ထားခ်င္လို ့ပါ။ ဗဟုသုတခ်င္းလဲ ယွဥ္ရမယ္။ မလြယ္ပါလား။ ေယာကၤ်ားထဲ မွာအရည္အခ်င္းရွိလို ့စစ္သာျဖစ္တာပါ။ အသက္အကန္ ့အသတ္လဲ မွီရမယ္ ။ ေဆးစစ္လဲေအာင္ရမယ္။ ခႏၵာကို လည္းသန္စြမ္းရမယ္။ ဟုတ္တာေပါ့ ေလ။အဲေလာက္ ျပည့္စံုမွလဲ ျဖစ္မေပါ့။ လုပ္ရမွာေတြ ကမနည္းဘူးေလေနာ့။ ေအာ္ဒါနာေထာင္ျပီးမွ သေဘာ ေပါက္တယ္ ေယာကၤ်ားေကာင္း႐ွားတယ္ ဆိုတဲ့စကားကို။ အရာ႐ွိမင္း မလုပ္ရတဲ့သူ မ်ားက စင္ကာပူေရာက္ေနတာဗ်။ စင္ကာပူကေတာ့ ေယာက်ၤားေကာင္းေတြ ပဲေနမွာ သူတို ့က ၁၈ ႏွစ္ ဆို စစ္မႈထမ္းကုန္ေတာ့။ စိတ္႐ွည္ၾကပါ ဗ်ာ။ Idea ေကာင္းေကာင္းနဲ ့ႏိုင္ငံကို ေကာင္းေအာင္ လုပ္ေနပါတယ္။ မၿပီခင္ေတာ့ ဗမာေတြကို မျပဘူးေနာ္။ သိခ်င္ရင္ တိုင္းရင္းသားေတြကို လိုက္ ေမး။

က်ေနာ္တို ့ႏိုင္ငံက ဆင္းရဲ ပါတယ္။ ဆင္းရဲတိုင္းေတာ့ ေရွာက္မေတာင္ၾကပါနဲ။ ေတာင္းသင့္ တာပဲေတာင္းပါ။ မေတာင္းသင့္တာကို မေတာင္းနဲ ့။ အရာ႐ွိမင္း မိဘမ်ားဆို အရပ္သားေတြ ပဲ ဘာမွမေတာင္းပါဘူး။ အားမငယ္ပါနဲ ့ဦးတို ့ေဒၚတို ့ရယ္။ အရာ႐ွိမင္းက ေနာက္ဆို အေကာင္ ျဖစ္မွာပါ။ စစ္တပ္ထဲမွ ရာထူးၾကီးရင္ အေကာင္ျဖစ္သြားတာတဲ့။ ဒါဝင္သီအို ရီကို က်ေနာ္တို ့ ႏိုင္ငံမွာ Expend လုပ္လို ့ရတဲ အေၾကာင္းႏိုင္ငံတကာ တကၠသိုလ္ေတြကို သတင္းပို ့ေပးပါဦး။ ဆီေစ်းတက္တာလဲ က်ေနာ္တို ့တစ္ႏိုင္ငံထဲမဟုတ္ဘူးဗ်။ က်ေနာ္တို ့တပ္မေတာ္ ေခါင္းေဆာင္ ႀကီးေတြ က အာ႐ွတိုင္းျပည္ေတြကို စာရင္းေတာင္တို ့တာမဟုတ္ဘူး။ ဆီေစ်းတက္ေတာ့ ဘာ ျဖစ္လဲ လုပ္ခတိုးေတာင္းေပါ့။ ႐ွင္းေနတဲ့ဟာကို အလကားအလုပ္ပ်က္ အကိုင္ပ်က္ ဆႏၵျပ ရတယ္လို ့။ ေတာ္ေတာ္သနားဖို ့ေကာင္းတဲ့လူေတြ။ တိုးေတာင္းရင္ အလုပ္႐ွင္ေတြကေပး မွာ ေပါ့။ လြယ္တာကို ခက္ေအာင္လုပ္ေနတာ။
က်ေနာ္တို ့ေတာ္ေတာ္ဆိုးတာပါလား။ ေနာက္ဆို အစိုးရ႐ံုးေတြ မွာ တခါထဲ ပိုက္ဆံေတြ Print Out လုပ္ေပးေတာ့မယ္ ထင္တယ္။ လိုသမွ် ထုပ္ေပးလိုက္႐ံုပဲ။

က်ေနာ္တို ့အရာ႐ွိမင္းေတြ က ဘုန္းႀကီးအစစ္ဆို ထိုင္႐ွိခိုးတယ္။ အားရင္လဲ ေ႐ႊတိဂံုဘုရား မွာကိုယ့္အားကိုယ္ကိုး အလႈလိုက္ ခံံတယ္။ ဒီေလာက္ဘာသာတရား ကို အေလးထားတာေနာ္။ ဘုန္းၾကီး အတုနဲ အစစ္ခြဲတာလား။ လြယ္လြယ္ေလး။ ေခါင္းတံုးအသစ္ဆို အတု။ (အ႐ွင္ဘုရား တို ့ေခါင္းရိတ္ခါနီးရင္ေတာ့ နီးစပ္ရာ အရာ႐ွိမင္းတို႕ တပ္စခန္းကို သတင္းပို ့ပါ။) အရာ႐ွိမင္းတို ့က ပစ္ခ်င္လို ့မဟုတ္ပါဘူး။ လူေတြက ခဲေတြနဲ႕ စေပါက္လို ့ပါ။ စစ္သားက အလားကားေနယင္း ေသနတ္္ေထာင္မေဖာက္ဘူး။ လကုန္ရင္လစာရတယ္။ မွတ္ထားပါ။ က်ေနာ္တို႕ အရာရွိမင္းရဲ႕ ရင့္က်က္မႈကေနသိရတဲ့အခ်က္ေတြ။

အရာ႐ွိမင္းတို ့စစ္သားေတြက သာမန္ျပည္သူေတြထက္ေဒါသႀကီးတယ္။ ရာထူးတက္ဖို ့ကလဲ ႀကိဳးစား ေသာက္ေနရတာကို ။ ခင္ဗ်ားတို ့အိမ္ထဲကို မဝင္နဲ ့လို ့တားေနတာကို ဇြတ္ဝင္လာရင္ ဘာလုပ္မလဲ။ ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ လက္ခံ စကားေျပာမလား။ ႐ိုက္လြတ္မလား။ အရာ႐ွိ မင္းတို ့ ကေတာ့ ႐ိုက္မွပဲ။ ေတြ ့မယ္ ဒီတစ္ခါ သန္ေခါင္စာရင္း လာစစ္ရင္ တားမယ္။ အတင္းဝင္လို ့ ကေတာ့ ႐ိုက္လြတ္မယ္။ အရာ႐ွိမင္း Email သိတာပဲ။ ကူညီမယ္မဟုတ္လား။

ေက်းဇူးကိုေတာ္ေတာ္တင္ပါတယ္။ အစ မေကာင္းတဲ့မိန္းမေတြဘယ္လို ျဖစ္လာမွန္းမသိဘူး။ ပိုက္ဆံမ ႐ွိလို ့ႀကံဳရာလုပ္တယ္ပဲ ထင္တာ။ အရာ႐ွိမင္းႏႈတ္က ေျပာမွပဲသိေတာ့တယ္။ ၉၀ ရာခိုင္ႏႈန္းက မေနႏိုင္လို ့တဲ့။ ပိုက္ဆံေၾကာင့္မဟုတ္ဘူးတဲ့ဗ်။ အရာ႐ွိမင္းတို ့ကေတာ့ ေလ့က်င္ေန ၾကဆိုတို ့ပိုသိမွာေပါ့ေလ။ စင္ကပူမွာ Poly ေလးေက်ာင္းပဲ က်န္ေတာ့တာလဲ အရာ႐ွိမင္း ေျပာမွသိရတာ။ က်ေနာ္ သိထားတာ ၅ ေက်ာင္းဗ်။ ဟုတ္မွာပါေလ အရာ႐ွိမင္းတို ့ ကေသခ်ာေလ့လာထားတာပဲ။ တစ္ေက်ာင္းက ကားလမ္းမလြတ္လို ့ဖ်က္လို္က္တာထင္တယ္။ နန္ယမ္းပိုလီ က မိန္းကေလးေတြ အပ်က္စီးဆံုးတဲ့။ အရာ႐ွိမင္းတို ့သတင္းလိုက္တာ ပိုင္သ ေဟ့။ အနံ ့ေတာ္ေတာ္ခံတတ္တယ္။ ကုသိုဟ္ကံေကာင္းတဲ့ အရာ႐ွိမင္းတို ့မ်ား က်ေတာ့ လဲ စာလုပ္စရာလုပ္လိုက္ Online တက္လိုက္နဲ ဟန္ကိုက်လို ့ပဲကို။ အဲဒီအခ်ိန္ေတြ ကိုလဲ အက်ိဳး ႐ွိေအာင္ ႏိုင္ငံဘာျဖစ္ေနလဲေလ့ လာေနတာပါ။ ခုပဲၾကည့္ စင္ကာပူရဲ ့အပ်က္စီးဆံုးေက်ာင္း ကို တို ့ဆရာေလး စင္ကာပူမွာေန ျပီး ဘာ မသိဘူး။ အရာ႐ွိမင္းရု႐ွက လွမ္းေျပာျပေပလို ့။

အရာ႐ွိမင္း အေဖက လဲ ေယာကၤ်ားေကာင္းမဟုတ္႐ွာေတာ့ ၂၀၀၀ ျပည့္ႏွစ္မတိုင္ခင္က စင္ကာပူမွ အင္ဂ်င္နီယာသြားလုပ္ဖူးတယ္ဗ်ာ့။ အဲဒီတုန္းက စင္ကာပူ က ရဲေတြကို လာဘ္္ေပးခဲ့ ဘူးတယ္။ ဘာလို ့လာဘ္ေပးရလဲေတာ့သိဘူးေလ။ အရာ႐ွိမင္း အေဖလဲ အျပင္ကေန ဗိုလ္ေရြးခံဖို ့ၾကိဳးစားဘူးတယ္ထင္ပါတယ္။ Aljunied နားမွာေတာ့ေလ့က်င့္ေရးကြင္း ေတြ ႐ွိတာပဲ။ တခ်ိဳ ့ကြင္းေတြကို ေတာ့ရဲ ဝင္ဖမ္းခ်င္ဖမ္းမွာေပါ့။ လက္႐ွိလဲ အရာ႐ွိမင္း သူငယ္ခ်င္း က စင္ကာပူမွာလာဘ္ေပးရင္ ရတယ္လို ့ေျပာတယ္။ က်ေနာ လဲေထာက္ခံတယ္ဗ်ာ။ မယံုရင္ ပုစြန္ေတာင္ က စင္ကာပူဘုန္းၾကီးေက်ာင္းနားမွာၾကည့္။ ေမာ္ေတာ္ပီကယ္ႏွစ္ေယာက္ အၿမဲ ႐ွိတာပဲ။ အရာ႐ွိမင္း ကေျပာတယ္ အတိအက်စည္းကမ္းနဲ ့လုပ္တဲ့သူေတြ ႐ွိတယ္။ လာဘ္္စားတဲလူ႐ွိ တယ္။ ႏိုင္ငံတိုင္းမွာ ကို႐ွိတာပါတဲ့။ လာမယ့္တ႐ုပ္အိုလံပစ္ ၾကမွ အဲဒီၿပိဳင္ပြဲ ထည့္ခိုင္းရမယ္။ တို႕ျမန္မာေတြေရႊတံဆိပ္တစ္ခုရ နည္းလားဗ်ာ။

ဆိုမာလီနဲ ့ျမန္မာလာဘ္္စားတာ အမ်ားဆံုးႏိုင္ငံ လို ့ဘယ္သူ ကမ်ားေျပာတာတုန္း။ သူတို ့က တစ္ေယာက္ခ်င္းလိုက္ေပး ၾကၫ့္လို ့လား။ တကယ္ဟုတ္ရင္ MRTV တို ့ MWD တို ့က လြင့္ မွာေပါ့။ ခင္ဗ်ားတို ့တစိတ္တံု္းလြန္းတယ္။ က်ေနာတို ့အရာ႐ွိမင္း နာမည္က Sorry တဲ့ဗ်။ လံုးဝ မကြယ္ဘူးေနာ္။ Underground နဲ ့ Fight တယ္တယ္။ အဲဒါေတာ့ က်ေနာလဲမ႐ွင္း ဘူး။ Underground ဘိနပ္လား၊ အကလား ဘာလားေပါ့ေလ။ အခ်ိန္မေ႐ြး ဖုန္းေခၚလို ့ရတယ္။ မသိ ရင္ ေမးလို ့ရတယ္။ စိတ္မေကာင္း စရာက အရာ႐ွိမင္း တို ့ေနတဲ့ေန ရာက Phone သူခိုးေပါ တယ္နဲ ့တူပါတယ္။ူခမ်ာ ေရးခ်ိဳးခန္းထဲ ေတာင္ဖုန္းယူသြာရ႐ွာတယ္။ ဗိုလ္ခင္ၫြန္႕ လိုလာဘ္္စား တာ လက္ပူးလက္က်ပ္မိရင္ အရာ႐ွိမင္းတုို ့ကို တိုင္အေရးယူမွာပါ။ ခင္ဗ်ာတို႕ သိရင္လဲနာမည္ နဲ ့ ေသခ်ာတိုင္တဲ့။ (တိုင္ရမဲ့ ေနရာေတာ့ေျပာမသြားဘူး)့ ေနာက္ဆံုး ခင္ဗ်ားတို ့မွတ္ထားရမွာ က တိုင္းျပည္ကို မထိနဲ႕။ ႏိုင္ငံကို မထိနဲ ့။ မေကာင္းတာကလူေတြ လူေတြကိုပဲေျပာ။ တိုင္းျပည္ကို ထိရင္ အရာ႐ွိမင္းကေတာ့ လံုးဝခံမွာ မဟုတ္ဘူး။ စစ္တပ္ကို မေကာင္းေျပာခ်င္ရင္ လဲ အရင္ ဆံုး စစ္တပ္ထဲမွမေကာင္းတဲ့ လူ ကုိေတြေအာင္႐ွာၾက။

ဘာေျပာေျပာ က်ေနာကေတာ့ အားကို တက္လို ့။

ေရးသားသူ_ မာဆိုး


က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ခမ်ာ ရုရွကစစ္ေခြးတစ္ေကာင္နဲ႕ စင္ကာပူကျမန္မာလူမ်ိဳးတစ္ေယာက္ေယာက္စကားေျပာတာကို နားေထာင္ၿပီး သူ႕ရင္ထဲကျဖစ္ေပၚလာတဲ့ခံစားခ်က္ကို ဖြင့္ဟလာပါတယ္။ အဲဒါကို က်ေနာ္က ကူးယူေဖာ္ျပထားျခင္းျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီရုရွက စစ္ေခြးေဟာင္တဲ့အသံေတြနားေထာင္ခ်င္ယင္က်ေနာ့ဆီ အီးေမးလ္ပို႕ၿပီးေတာင္းယူႏိုင္ပါတယ္။
ေရႊဘိုသား

ကိုထိုက္ရဲ႕ ဘေလာ့ဂ္မွာဖတ္ခဲ့ရတာက........

ပုဒ္မ ၁၂၇ ကို ထုတ္ၿပီး ႏွိမ္နင္းဖို႕အတြက္ ၁၄၁ ကို က်ဴးလြန္မွ ထုတ္ခြင့္ရွိပါတယ္။ ပုဒ္မ ၁၄၁ က ဆူပူအႀကမ္းဖက္ လိုသူမ်ား လူစုလူေ၀း ျပဳလုပ္ျခင္းစတဲ့ အခ်က္ေပါင္း ၅ ခ်က္ ရွိရပါ့မယ္
အခု ေမတၱာသုတ္ရြတ္ဖတ္ၿပီး လမ္းေလွ်ာက္ေနသူမ်ားဟာ အင္အား ၁ သိန္း ၂ သိန္းပဲ ျဖစ္ပါေစ ။ အၾကမ္းဖက္ဆူပူလိုျခင္းမရွိဘူးဆိုတာ သိသာတဲ့အတြက္ ၁၂၇ ထုတ္ရန္ အက်ဳံးမ၀င္ဘူး မလိုအပ္ဘူးဆိုတာ လူအမ်ားသိရွိရန္ အသိေပးျဖန္႔ ေ၀ေပးၾကပါ။

SMS message မ်ား

စင္ကာပူႏွင့္ အဂၤလန္ႏိုင္ငံမ်ားတြင္ SMS မ်ားျဖင့္ ျမန္မာႏိုင္ငံအတြင္း ပစ္ခတ္မႈမ်ားရွိသည္ဟူေသာ သတင္းမ်ားကို ျဖန္႔လွ်က္ရွိပါသည္။ ထိုသတင္းမ်ားသည္ မွားပါသည္။ ထိုေၾကာင့္ ထိုသတင္းမ်ားကို ထပ္ဆင့္ျဖန္႔ေ၀ျခင္းမ်ား လုပ္ခ်င္းျဖင့္ တိုင္းျပည္အတြင္း ဖုန္းဆက္၍ မိသားစုမ်ားကို ေမးျမန္းၾကၿပီး ေနာက္ဆက္တြဲ အေနျဖင့္ ျပည္တြင္း မၿငိမ္သက္မႈမ်ား ျဖစ္ေပၚႏိုင္ပါသည္။ ထိုသို႔ မၿငိမ္မသက္ ျဖစ္ျခင္းသည္ တိုင္းျပည္အတြင္း ေအးခ်မ္းစြာ ဆႏၵျပေနၾကေသာ သံဃာေတာ္မ်ားကို ထိခို္ကႏိုင္ပါသျဖင့္ မဟုတ္ေသာသတင္းမ်ားကို လႊင့္ျခင္းအား မဟုတ္မွန္ေၾကာင္း ျပန္ေျပာကာ ထပ္မံ၍ သတင္း မျဖန္႔ၾကပါရန္ ပန္ၾကားအပ္ပါသည္။


ကိုထုိက္

တုိ႕ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းသာရွိခဲ့ရင္